piątek, 22 marca 2013

BICZOWANIE.

   
Fragmenty. "Poemat Boga - Człowieka" włoskiej mistyczki Marii Valtorty tom IX. cz.2

"Przed Jezusem i za Nim stanęło dwóch katów o twarzach wyraźnie żydowskich. Uzbrojeni byli w bicze, zrobione z siedmiu pasków skórzanych, zakończonych ołowianymi młoteczkami, a ujętych w rękojeść. Zaczęli bić rytmicznie, jakby na jakimś ćwiczeniu. Jeden z przodu, drugi z tyłu, tak, że tułów Jezusa cały był celem smagania i biczowania. Czterech żołnierzy, którym był powierzony, obojętnie zaczęło grac w kości wraz z trzema innymi, którzy nadeszli. Głosy grających łączyły się z odgłosem biczów, które gwizdały jak węże, a potem brzmiały jak kamienie, rzucane na naciągniętą skórę bębna, uderzając to biedne ciało, tak wysmukłe i białe, które stawało się pokryte pasami coraz to czerwieńszymi, potem sinymi, wreszcie nabrzmiałymi ciemna krwią. Najwięcej ich było na tułowiu i na brzuchu, chociaż nie brakowało uderzeń na rękach i nogach, a nawet na głowie, by nie było ani jednego miejsca bez bólu.
Ale ani skargi...Upadłby, gdyby nie trzymał Go sznur. Ale nie upadł i nie jęczał. 
Tylko - po tylu razach głowa opadła Mu na piersi, jak w omdleniu...
Rozwiązali Go i Jezus padł na ziemię jak martwy. Zostawiono Go tak, 
poruszając co jakiś czas nogą, by wiedzieć, czy żyje, czy zajęczy...
Inny drzewcem swej halabardy zaczyna uderzać w Oblicze Chrystusa. Trafia między kością prawego policzka a nosem. Z nosa płynie krew, ale Jezus otwiera oczy i porusza się. Spojrzenie ma zamglone. Ociera krew ręką i z wielkim wysiłkiem wstaje...
Gdy pochyla się po odzież, a On tylko wie jak to boli, bo przy każdym poruszeniu rany rozszerzają się jeszcze bardziej, żołnierz kopie szatę i przerzuca dalej.A gdy Jezus chwiejąc się, idzie po nią, znów przerzuca ją gdzie indziej. Jezus cierpi bardzo, lecz nie mówi ani słowa, a żołnierze zaśmiewają się swawolnie."




Brak komentarzy: